دکتر شهین شادزی، متخصص بیماری‌های کودکان و استاد دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
خطر خودکشی بین افراد مبتلا به صرع بیشتر از افراد سالم است
22 مرداد 1400 ساعت: 17:5



حرکات بدن از طریق امواج الکتریکی مغز و ارسال آن از راه اعصاب به عضلات بدن اتفاق می‌افتد. زمانی که این امواج غیرطبیعی ارسال شود تشنج رخ می‌دهد. 

تشنج از انواع خفیف که یک قسمت جزئی در عضلات است تا انواع شدید که لرزش‌های بسیار شدید همراه با بیهوشی است را شامل می‌شود.

 

علل شایع تشنج در کودکان


علل شایع تشنج در کودکان شامل:


- صرع، یک مشکل سیستم عصبی است و ممکن است در هر سنی دیده شود.


- تب بالا که در تعدادی از کودکان زیر 5 سال باعث تشنج می‌شود.


- تومور مغزی و نقص ساختاری مغز مانند آنوریسم


- عفونت‌ها مانند مننژیت، آنسفالیت، عفونت‌های انگلی و توکسوپلاسموز


- مصرف الکل و مواد مخدر


- اکلامپسی یا مسمومیت بارداری یک نوع تشنج در دوران بارداری است که در اثر پرفشاری خون ایجاد می‌شود. این بیماری هم برای مادر و هم برای جنین خطرناک است و بعد از هفته بیستم بارداری اتفاق می‌افتد.

 

تشنج معمولا کمتر از 30 دقیقه طول می‌کشد و بیشتر اوقات مجدداً تکرار نمی‌شود. در تشنج‌های موضعی ممکن است فقط یک قسمت از بدن دچار حرکت‌های بی‌اختیار شود یا فرد احساسی به شکل سوزن سوزن شدن یا سیخ شدن موها در قسمتی از بدن یا شنیدن صدائی که وجود ندارد یا استشمام بوی خاص داشته باشد. این علایم معمولا کمتر از یک تا دو دقیقه است و گاهی به اشتباه تشنج موضعی حالت روانی تلقی می‌شود.

 

تفاوت تشنج و صرع


اگر تشنج خود به خود تکرار شود به آن صرع می‌گویند. در این نوع تشنج، سقوط، بی‌هوشی، کبود شدن، خرخر کردن، سفت شدن عضلات و سپس حرکات منظم در بدن و سر و گردن دیده می‌شود که آن را صرع نوع بزرگ یا گراندمال می‌نامند. از این‌رو بروز صرع در مکان‌هایی مانند وسط خیابان، روی سطوح مرتفع، نزدیک گاز و برق و آب بسیار خطرناک است.

 

تشخیص نوع تشنج


برای تشخیص بیماری باید از نوار مغزی یا EEG کمک گرفت زیرا نوع صرع و تشنج در این آزمایش مشخص می‌شود. مشخص شدن نوع حمله صرع بسیار مهم است. بعضی اوقات تشنج به علت کمبود بعضی مواد در بدن به خصوص کلسیم صورت می‌گیرد. 


بی‌خوابی، گرسنگی و خستگی زیاد نیز گاهی باعث بروز تشنج می‌شود. در بیشتر موارد داروهای ضد تشنج و مصرف مداوم آنها باعث از بین رفتن کامل حملات صرعی می‌شود و در صورتی که بیمار 2 تا 5 سال پس از مصرف داروهای مناسب تشنج نداشته باشد لازم است داروی ضد صرع به‌تدریج کاهش یافته و قطع شود. البته این کار حتما باید زیر نظر متخصصان مغز و اعصاب انجام شود.

 

بیماری صرع مادام‌العمر نیست و بیشتر افراد مبتلا به آن بهبود می‌یابند و دیگر نیازی به مصرف دارو ندارند. برطبق آمار حدود یک‌درصد مردم جهان صرع دارند که از این تعداد، 80 درصد در کشورهای در حال رشد زندگی می‌کنند.

 

متاسفانه خطر خودکشی بین افراد مبتلا به صرع بیشتر از افراد سالم است و اغلب مرگ و میر این بیماری در میان سالمندان است.

 

در سراسر جهان سازمان‌های غیرانتفاعی زیادی وجود دارند که افراد و خانواده‌هایی که با صرع درگیر هستند را حمایت و راهنمایی می‌کنند.


خبرنگار: مریم منصوری

نشانه‌های اولیه حمله صرع​​​
برچسب ها
دیدگاه کاربران

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد

طراحی و اجرا توسط: هیاهو