والدین باید کودک را برای مدیریت شکست‌ها و ناکامی‌ها آماده کنند
شکست هم بخشی از زندگی کودک است
18 فروردین 1399 ساعت: 19:1



کودکان پس از مواجهه با شکست‌ها و ناکامی‌ها یاد می‌گیرند که چطور با این مسائل روبه‌رو شوند و از آنها عبور کنند. همین روند باعث می‌شود که خصوصیات شخصیتی لازم مانند مهارت‌های مقابله‌ای، تاب‌آوری عاطفی، تفکر خلاق و توانایی همکاری برای کسب موفقیت در آنان شکل بگیرد.
امروزه بسیاری از والدین برای محافظت از کودکان خود در برابر همه ناملایمات زندگی شدیدا تلاش می‌کنند و بر این باورند که با این کار می‌توانند از شکل‌گیری احساسات منفی در بچه‌ها نسبت به خودشان جلوگیری کنند. این رویکرد درحالی میان بسیاری از والدین رواج دارد که ناکامی و شکست اساسا برای کودکان مفید است.

به‌گفته متخصصان، والدین عمدتا شکست و ناکامی را به‌عنوان منشا درد و اندوه برای کودکان درک می‌کنند، درحالی که این مسائل فرصتی برای کودکان فراهم می‌آورد تا استحکام و ظرفیت مقابله‌ای خودشان را نشان دهند.

راه‌های کمک به کودکان در رویارویی با شکست و ناکامی

1. راهنمای کودک باشید، نه ناجی او [/b]
شما به‌عنوان پدر یا مادر در همه موقعیت‌های زمانی و مکانی کنار فرزندتان نیستید تا بتوانید هنگام شکست یا ناکامی او به دادش برسید و اوضاع را مرتب کنید، بنابراین باید کودک را برای مدیریت و کنترل این مسائل آماده کنید. مثلا اگر دفعه بعدی فرزندتان گریه‌کنان به خانه آمد و از این موضوع شکایت کرد که هم‌کلاسی‌هایش اجازه ندادند با آنها بازی کند، از او بخواهید که فکر کند و راه‌حلی برای تغییر دادن اوضاع برای دفعات بعدی بیابد.

هرچه کودک بتواند راه‌حل‌های امکان‌پذیر بیشتری را در ذهنش پرورش دهد، ‌برای خودش بهتر است. والدین در جایگاه راهنما باید از شکل‌گیری ایده‌های غیرواقعی و خطرناک جلوگیری کنند، درحالی که نباید قوای خلاقانه کودک برای حل مسائل زندگی را سرکوب کنند.

2. در تعریف و تمجید از کودک افراط نکنید
زیاده‌روی والدین در تعریف و تمجید از کودک می‌تواند پیامدهای منفی بیشتری نسبت به مزیت‌هایش داشته باشد. کودکانی که بیش از حد مورد ستایش والدین قرار می‌گیرند،‌ برای ارزش‌یابی یا ارزش‌سنجی هم به دیگران وابسته می‌شوند و نهایتا ممکن است برای این‌که احساس ارزشمندی در مورد خود یا مسائل پیرامونشان را تجربه کنند، به جریان مداومی از بازخوردهای مثبت محتاج شوند. به‌گفته متخصصان، اعتمادبه‌نفس باید به‌واسطه غلبه کردن بر سختی‌ها و مشکلات در کودکان شکل بگیرد، نه از طریق این‌که دیگران دائما از آنان تعریف و تمجید کنند.

3. کودک را به تجربه چیزهای جدید تشویق کنید
کودکان به‌طور طبیعی به‌ سمت سرگرمی‌هایی گرایش دارند که علاقه‌مندی آنان را برمی‌انگیزد یا احساس برتر بودن را در آنان به‌وجود می‌آورد، اما اگر فرزند شما به‌دلیل هراس از نحوه عملکرد خودش، از انجام دادن فعالیت‌های مختلف خودداری می‌کند، نهایتا ممکن است انگیزه‌اش برای گسترش دادن افق‌های زندگی‌ و آرزوهایش را از دست بدهد.

بعضی از والدین با محافظت افراطی و غیرعادی از کودک، محدودیت‌های شدیدی را برای فرزندشان در نظر می‌گیرند، درحالی که چنین رویکردی می‌تواند احتیاط بیش از حد و ترس از تجربه‌های چیزهای جدید را در کودک به‌وجود بیاورد.

کودکان باید تجربه چیزهای جدید را با این دیدگاه شروع کنند که قرار نیست در اولین برخوردشان با یک موضوع جدید، رکوردهای جهانی را جابه‌جا کنند! والدین نیز در این تجربه‌ها باید بر مهم بودن تلاش و پیشرفت تمرکز کنند.

4. الگوی خوبی برای کودک باشید
کودکان همیشه درحال تماشای والدین هستند، بنابراین خیلی مهم است که شما هم در جایگاه پدر یا مادر، با ‌شکست‌ها و ناکامی‌های خودتان به‌صورت صحیح مواجه شوید. اگر خود شما به‌دلیل پیدا نکردن موبایل شخصی یا یک پیراهن سریعا برافروخته می‌شوید و زبان به لعن و نفرین باز می‌کنید، قطعا نمی‌توانید الگوی مناسبی برای آموزش مهارت‌های مقابله‌ای به کودکان باشید.

ضمن این‌که پذیرش اشتباهات و مسئولیت‌پذیری توسط والدین هم در همین الگو بودن، نقش مهمی دارند. این کار به کودکان نشان می‌دهد که حتی بزرگسالان هم ممکن است اشتباه کنند و هیچ کس عاری از خطا نیست.

5. به تاخیر انداختن رضایت‌مندی را به کودک یاد دهید
حتما شما هم کودکانی را دیده‌اید که وقتی چیزی را می‌خواهند، هیچ چیزی جلودارشان نخواهد بود؛ این خواسته فوری می‌تواند یک شیرینی ساده قبل از شام باشد یا اصرار به انجام ندادن تکالیف مدرسه به‌منظور رفتن به پارک برای بازی، اما تشویق کودکان به صبر کردن در برابر خواسته‌های فوری و آموزش این کار به آنان، در شکل‌گیری مهارت خودکنترلی در آنان نقش مهمی دارد.

به‌گفته متخصصان، اگر کودک بتواند وسوسه‌ها و هوس‌های فوری‌اش را کنترل کند، ‌درنهایت بهتر خواهد توانست تا انواع چالش‌ها در زندگی را مدیریت کند. پرورش خودکنترلی در کودکان نیازمند رعایت این اصل در خانه توسط همه اعضای خانواده، خصوصا پدر و مادر است. ضمن این‌که صبر کردن در برابر خواسته‌های فوری نباید شامل هیچ استثنایی برای هیچ‌کدام از اعضای خانواده باشد.


ترجمه: یوسف صالحی
منبع: Parents
برچسب ها
دیدگاه کاربران

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد

طراحی و اجرا توسط: هیاهو