راهکارهایی برای شناسای و کاهش استرس دوران کودکی
13 دی 1399 ساعت: 12:10



استرس یک وضعیت طبیعی انسان است. روش بدن ما برای مقابله با هر نوع تقاضایی است که از ما گرفته می‌شود - بزرگ یا کوچک، مثبت یا منفی، واقعی یا درک شده.


برای بسیاری از ما بزرگسالان، با مواردی مانند استرس در محیط کار و خواسته‌هایی که متعادل‌کننده زندگی خانوادگی، شغلی و اجتماعی ما است تعریف شده است. 

هرچند آنچه بیشتر ما در نظر نمی‌گیریم این است که کودکان نیز باید با استرس کنار بیایند. از جمله فشار برای خوب بودن در مدرسه، دستیابی به اهدافشان در ورزش و سایر فعالیتهای فوق برنامه، حفظ روابط اجتماعی و تلاش برای برآوردن انتظارات واقعی و قابل درک والدین، معلمان، مربیان و دوستانشان. جوانان مانند بزرگسالان دچار استرس می‌شوند.

همانطور که در مورد بزرگسالان اتفاق می‌افتد، استرس بیش از حد، عدم دانستن علائم هشدار دهنده، نداشتن حمایت و راهنمایی از طریق فراز و نشیب‌های زندگی و عدم احساس آزادی صحبت در مورد استرس می‌تواند عواقب جدی را به دنبال داشته باشد. در اینجا چند نکته برای شناسایی علائم استرس و راههایی برای حمایت از کودکان و نوجوانان در دوران سخت وجود دارد.
 
احساس بیماری“ ممکن است نشانه استرس باشد.

سردرد و معده درد شایعترین شکایت کودکانی است که دچار استرس می‌شوند. ملاقات بیش از حد پرستار مدرسه یا شکایت مکرر برای در خانه ماندن که سر‌درد دارند یا معده آنها ناراحت است، به خصوص اگر این شکایات قبل از آزمون، قبل از یک رویداد اجتماعی با همسالان خود یا قبل از تمرین باشد، به خصوص اگر این علائم در روزهای یکشنبه بیشتر رخ می‌دهد - درست قبل از بازگشت به مدرسه در روز بعد – همگی نشانه استرس می‌باشند و از آنها آگاه باشید.
 
از نحوه رفتار کودک یا نوجوان خود با سایر افراد خارج از خانه خود آگاه باشید.

به نظر می‌رسد که کودکان معمولاً ”خود معمول“ او در خانه هستند، اما در شرایط یا موقعیتهای دیگر رفتار متفاوتی دارند. گرچه طبیعی است که در خانه آنها مانند مکانی امن که می‌توانند خود باشند احساس آرامش کند، اما گاهی اوقات استرس می‌تواند بر نحوه عملکرد بچه‌ها در یک تیم ورزشی، در کلاس یا با همسالان خود تاثیر بگذارد. والدین ممکن است بخواهند به کودک خود آزادی تجربه زندگی در برخی از روش‌های مناسب سنی را بدهند، اما همچنین برای والدین مهم است که با معلمان، مربیان و سایر خانواده‌هایی که کودک یا نوجوان با آنها وقت خود را می‌گذراند، ارتباط برقرار کنند. تا بداند در دنیای اطرافشان چگونه عمل می‌کنند.
 
با دقت گوش دهید و یاد بگیرید که چگونه ترجمه کنید.

کودکان اغلب نمی‌دانند چگونه در مورد استرس خود صحبت کنند. آنها ممکن است بدانند که چیزی درست نیست، اما از آگاهی یا مهارت زبان برای بیان آن برخوردار نیستند. بسیاری از بزرگسالان این کار را نمی‌کنند! احساس پریشانی را از طریق کلمات دیگری مانند ”عصبانی“، ”نگران“، ”گیج“ یا ”آزرده“ گوش دهید. کودکان همچنین ممکن است استرس خود را با گفتن نکات منفی در مورد خود، دیگران یا دنیای اطراف با جملاتی مانند: ”هیچ کس مرا دوست ندارد“، ”من احمقم“، ”از آن مکان متنفرم“ یا ”هیچ چیز سرگرم کننده نیست“ بیان کنند. برای والدین مهم است که به این کلمات و جملات گوش فرا دهند و سعی کنند بفهمند آیا اینها نشانه‌های فشار روانی هستند.
 
به دنبال پشتیبانی باشید.

کودکان و نوجوانان، مانند بزرگسالان، نیازی به مقابله با علائم استرس به تنهایی ندارند. اشکالی ندارد که از دوستان معتمد و اعضای خانواده خود کمک بگیرید و به دنبال راهنمایی از یک متخصص باتجربه باشید که شاید بتواند به شما کمک کند. مشاوران، درمانگران و حتی یک متخصص اطفال خوب اغلب می‌توانند گوش شنوا باشند و توصیه‌های خوبی را که کودکان و خانواده‌های آنها برای یادگیری روش های سالم و موثر برای کنار آمدن با استرس لازم دارند، ارائه دهند.
 
مراقب هرگونه تغییر در رفتار آنها باشید.

در جوانان در هر سنی، به ویژه کودکان خردسال، معمولاً تشخیص و بحث درباره آنچه آنها را آزار می‌دهد دشوار است. همانطور که معمولاً اتفاق می‌افتد، درست مثل بزرگسالان، تغییر در رفتار ممکن است نشانه‌هایی باشد که آنها بیش از حد خسته شده‌اند.

تغییرات رفتاری متداول در کودکان و نوجوانان می‌تواند شامل تحریک پذیری یا بدخلقی، کنار رفتن از فعالیت‌هایی که معمولاً از آن لذت می‌برند، ابراز نگرانی در مورد وضعیت، شکایت (بیش از حد معمول) از مدرسه، اشک ریختن یا ترس راحت تر از حد معمول، یا غذا خوردن و خوابیدن بیشتر یا کمتر از معمول باشد. 

در نوجوانان، گذراندن وقت بیشتر با دوستانشان امری طبیعی و سالم است. برخی تغییرات مانند دوری قابل توجه از والدین، افزایش انزوا، کنار گذاشتن دوستی طولانی مدت برای گروه‌های همسالان جدید یا ابراز خصومت با قوانین اساسی خانواده یا با برخی از اعضای خانواده آشکارتر هستند. 

مقاومت، تلاش برای خودمختاری، استقلال طلبی بیشتر و برخی از ”عملکردهای“ معمولی که در نوجوانان مشاهده می‌کنیم، مانند تغییرات منفی و پایدار در رفتار تقریباً همیشه نشانه روشنی است که  چیزی اشتباه است.

مترجم: نرگس قاسمی پناه
منبع: healthymagazine.com
دیدگاه کاربران

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد

طراحی و اجرا توسط: هیاهو