حالت منگی و سردرگمی آنقدر بد است که گاهی از ایجاد این حس تعجب می‌کنم
تجارب یک فرد مبتلا به کرونا
23 مرداد 1399 ساعت: 19:5



من 4 ماه پیش مبتلا به کووید-19 شدم اما هنوز هم علائم آن را دارم، یعنی هیچ وقت خوب نمی‌شوم؟
من دقیقا نمی‌دانم از چه روزی مبتلا شدم اما بعد از 100 روز، هنوز درگیر علائم کووید-19 هستم. من حدودا در تاریخ 10 مارس به ویروس کرونا مبتلا شدم و علائم هنوز در بدنم هست. سردردهای بسیار شدید دارم. دردی را بین شانه‌هایم احساس می‌کنم که انگار یکدفعه داغ می‌شود و می‌سوزد و تا دقایقی این علامت در من هست. احساس سفت شدن قفسه سینه دارم و سرفه می‌کنم و آنقدر شدید می‌شود که تحملش برایم سخت می‌شود.

حالت منگی و سردرگمی آنقدر بد است که گاهی از ایجاد این حس تعجب می‌کنم. خستگی و حالت تهوع بیش از حد، گاهی در بدنم هست و از بین می‌رود و صدایم غالبا مانند زمزمه به نظر می‌رسد زیرا نمی‌توانم به اندازه کافی بلند نفس بکشم. بعد از گذشت 100 روز هنوز هم این علائم در من وجود دارد و گاهی محو می‌شود؛ مانند حالت جزر و مد در من ایجاد می‌شود و می‌ماند و بدون هیچ علتی هنوز هم باقی مانده است و من فکر می‌کنم که تا پایان زندگی‌ام با من باشد. در این مرحله از زندگی‌ام واقعا مطمئن نیستم که برای همیشه از بین برود و ممکن است از این به بعد، به این حالت عادت کنم و برایم عادی شود. خیلی برایم عذاب‌آور است. من سندروم فیبرومیالژیا(درد پراکنده در بدن) دارم اما تا قبل از ابتلا به کووید-19 ، بسیار فعال بودم. من یک مربی بازنشسته هستم و همیشه کارم این بوده است. من در نزدیکی یک دریاچه زندگی می‌کنم و هر روز دو بار کایاک بازی می‌کنم و همینطور 3 مایل در روز پیاده‌روی می‌کنم و حدودا 45 دقیقه تا یک ساعت تمرین دارم. در طول بیماری و تا اکنون هر زمان نیاز به آرامش دارم، تنها کاری که می‌توانم انجام دهم این است که از پنجره به دریاچه نگاه کنم.

من حتی یک زمانی را به شنا اختصاص می‌دادم ولی انرژی لازم برای آن را هم ندارم. هنوز روزهایی هم هست که احساس خوبی دارم. می‌توانم پیاده‌روی کنم، غذا بپزم و لباس‌های شسته شده را پهن کنم اما پس از آن دوباره درد شروع می‌شود. همیشه همینطور است، یکباره ظاهر می‌شود. بعضی اوقات یک تا دو روز طول می‌کشد اما بعضی اوقات تا 10 روز ادامه داشته است. وقتی این اتفاق می‌افتد، خسته می‌شوم، به رختخواب می‌روم، نیاز به خواب دارم، مضطرب می‌شوم و اسپری تنفس هم به من کمک می‌کند تا نفس بکشم. البته بهتر از زمانی هستم که برای اولین بار با علائم کووید-19 مواجه شدم. چون در ماه اول، من تمام علائم بیماری کرونا که در مورد آن شنیده‌اید را داشتم، مثل: حالت تهوع، لرز، سردرد، از بین رفتن احساس بویایی و چشایی. حتی تا چندین روز، نمی‌توانستم پیاده‌روی کنم، زیرا سمت چپ بدنم مثل پا و بازوهایم، سفت شده بود و درد وحشتناکی داشتم.

من احساس خستگی زیادی داشتم و در بدترین حالت، نمی‌توانستم چیزی بخورم یا نفس عمیق بکشم و مجبور شدم برای دریافت کپسول اکسیژن با اورژانس تماس بگیرم. با گذشت زمان، پیشرفت‌هایی در بدنم حاصل شد اما بهبودی کامل حاصل نشد.
اما این دوران همیشه یکنواخت نبود. روزهای خوبی را هم سپری کردم و امیدوار بودم که سرانجام خوب می‌شوم و کرونا را شکست می‌دهم اما دوباره علائم برمی‌گشت و من هیچ توضیح پزشکی برای آن نتوانستم پیدا کنم و اصلا وجود نداشت. عکس رادیولوژی از قفسه سینه هم نشان داد که ریه‌های من سالم است. جواب آزمایش‌های کووید-19 هم منفی بود و میزان اکسیژن خون هم به صورت عادی ثبت شده بود. پزشکان درست نمی‌دانستند چه اتفاقی افتاده و نمی‌دانستند که چه باید بکنند. تنها کاری که می‌توانستم انجام بدهم، خوردن قرص تایلانول بود که هنگام سردرد باید می‌خوردم و استنشاق اسپری اکسیژن و نجاتم بود و سعی می‌کردم از نظر روحی با این واقعیت جدید کنار بیایم. من بعضی اوقات بسیار ناامید می‌شدم که مگر من چه اشتباهی کردم و چرا من؟ اما بعد فکر می‌کنم که باید سپاسگزار باشم که هنوز زنده‌ام و نفس می‌کشم.

همین حس سپاسگزاری کمک می‌کند تا بدانم که تنها نیستم؛ حتی اگرچه این ویروس دلهره‌آور است. وقتی که به گروه مبتلایان در فیس‌بوک پیوستم، بسیار متعجب شدم که پس از ارسال تجربه خودم از این بیماری، مطلب‌های زیادی را می‌خواندم که شبیه تجربه من بود. در حال حاضر بیش از 7 هزار نفر از سراسر جهان در این گروه حضور دارند و آنها نیز همچنان با یک فهرست ظاهرا بی‌پایانی از علائم ناتوان‌کننده کرونا مواجه هستند و با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. بعضی از افراد در این دوران، علائم بسیار شدیدتری نسبت به من داشتند، بنابراین حدس می‌کنم خوش شانس هستم، اگرچه همیشه هم اینطور فکر نمی‌کنم.

در حال حاضر، تلاش می‌کنم تا بر آنچه که می‌توانم کنترل کنم بیشتر متمرکز شوم. من در دو بخش کارآزمایی بالینی ثبت‌نام کرده‌ام تا هر روز علائم خود را ثبت کنم تا محققان بهتر بتوانند از افرادی مثل من که بهتر نشده‌اند، تجارب تازه‌ای را بیاموزند. من سعی می‌کنم در فیس‌بوک به افرادی کمک کنم که اکنون با علائم کرونا دست و پنجه نرم می‌کنند.

در این مرحله، برای سلامت روانی خودم، تصمیم گرفته‌ام که باید از این ایده که می‌خواهم به طور کامل بهبود یابم، خودداری کنم. من نباید اینگونه رفتار کنم، مثل این است که می‌خواهم به جایی برگردم که قبلا بودم، زیرا واقعا نمی‌دانم که آیا چنین اتفاقی خواهد افتاد؟ بسیاری از افراد بهتر می‌شوند و این اتفاق برای آنها فوق‌العاده است اما به دلایلی، هزاران نفر هم هستند که ویروس به این راحتی از بدن آنها بیرون نمی‌رود. اگر فرد دیگری مبتلا شود به او پیشنهاد می‌کنم که به گروه پشتیبانی ملحق شود زیرا به آن احتیاج دارد و کمک‌کننده است. چون اکنون به افرادی احتیاج دارید که درک کنند در بدن شما چه می‌گذرد و ممکن است در حلقه خانوادگی یا اجتماعی خود آن افراد را نداشته باشید. در این مرحله، پس از تقریبا 4 ماه علائم را تجربه می‌کنم و سعی می‌کنم درس‌های مفیدی از آن بگیرم. من همیشه فردی بودم که دوست داشتم فقط به جلو حرکت کنم و مکث نکنم و این بیماری باعث شد تا یاد بگیرم که سرعت خود را کاهش دهم و آرام باشم و کمی بیشتر استراحت کنم. من یاد گرفتم که واقعا قدردان روزهای خوبی باشم که داشتم و روزهای خوبی را برای خودم بسازم و وقتی شرایط سخت از راه می‌رسد، استراحت کنم. ممکن است در حال حاضر نتوانم شنا کنم اما هنوز هم می‌توانم از زیبایی دریاچه لذت ببرم. یک روز ماهیگیری می‌کنم و این باعث می‌شود، احساس بهتری پیدا کنم. من منابع جدید ze- زِن مکتبی در مذهب بودایی است که در ژاپن پدیدار شده و تاکید فراوانی بر تفکر لحظه به لحظه و ژرف‌نگری به ماهیت اشیاء جانداران و یک نوع مراقبه مدیتیشنی است) را در فعالیت‌های آرام‌تر پیدا می‌کنم که باعث خوشحالی من می‌شود. همچنین فکر می‌کنم که باید به داستان خود ادامه دهم زیرا متاسفانه، معتقدم که افراد بسیاری مثل من هستند و واقعا مطمئن نیستم که همه به طور کامل از شر این ویروس بهبودی کامل بیابند.

«راشل باوم» در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک زندگی می‌کند و هم اکنون در دو مطالعه در زمینه ردیابی علائم طولانی‌مدت در بیماران مبتلا به ویروس کرونا شرکت دارد. او می‌گوید که از یک گروه پشتیبانی در فیس‌بوک، کمک‌های خوبی دریافت می‌کند و خوشحال است که کتابی که در اولین کار خود نوشته است، مراسم تشییع جنازه‌ها و یادبودها، اشعار و ادای احترام(مک فارلند، 1999) هم اکنون ذکر شده است و به بسیاری از افرادی کمک می‌کند که متاسفانه مجبورند عزیزان خود را که بر اثر ویروس کرونا فوت شده‌اند را دفن کنند.

منبع: WebMD
ترجمه: مهتا زمانی‌نیک
دیدگاه کاربران

ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد

طراحی و اجرا توسط: هیاهو