صفحه نخست چاپ
پایگاه خبری سلامت
طراحی برنامه آموزشی شاد،‌ تدبیری شایسته اما پرملاحظه

 در این میان گروه میانه‌ای وجود دارند که از این دستاورد علمی برای رسیدن به هدف‌های بزرگ پل می‌سازند. هر کدام از این رویکردها شکل بگیرد، در تعامل تربیتی خانواده با فرزندان نقش خواهد داشت. این مهم با توجه به روزهایی که سپری می‌کنیم و لزوم ورود دانش‌آموزان به دنیای یادگیری از راه دور به کمک اینترنت و گوشی‌های هوشمند، اهمیت بیشتری پیدا کرده و برای خانواده‌ها پرسش‌های جدی‌تری ایجاد کرده است. 

طراحی برنامه آموزشی شاد،‌ تدبیری شایسته و ممکن برای تعطیل نشدن برنامه یادگیری دانش‌آموزان است و برای کودکان و نوجوانانی که تلفن همراه را در سرگرمی ترجمه کرده بودند، تجربه‌ای متفاوت کرده است ولی برای آنها که در چنین فضایی نبوده‌اند، مخاطرات و ملاحظاتی را در پی دارد که به برخی از آنها اشاره می‌شود. این نکته‌ها برای کمک به خانواده‌ها جهت مدیریت فناوری در عرصه فناوری است.

1. قبول کنیم که فناوری بخشی از زندگی فرزندان امروز است. با پذیرش این اصل، خودمان را آماده مهارت‌آموزی و آماده‌سازی فرزندان برای استفاده درست از امکانات دیجیتالی کنیم. هرگونه تعصب بی‌جا در این زمینه، می‌تواند ضمن مخدوش کردن شخصیت ما در ذهن کودکان و نوجوانان، باعث محرومیت آنها از فرصت‌های ارزشمند باشد.

2. مراقبت، تعطیل‌بردار نیست. نمی‌توان به بهانه اینکه فرزندان ما دنیای درسی خود را به صورت زنده و با نرم‌افزار آموزشی می‌گذرانند، آنها را رها کرد. مراقبت از کودکانی که تازه چنین دنیایی را تجربه می‌کنند، ضروری‌تر به نظر می‌رسد. می‌توان این مراقبت‌ها را چراغ خاموش و ماهرانه انجام داد. می‌توان با ایجاد فضای استفاده‌ای که در معرض دید خانواده است، آنها را از حساسیت دور کرد و می‌توان با افزایش مهارت‌های خود درباره عملکرد تلفن همراه، به کودکان و نوجوانان پیام مراقبت حرفه‌ای را صادر کرد؛ اینکه عملکردشان در فضای جدید از دید و دانش والدین به دور نیست. در نگاهی درون دینی، بزرگان به ما آموخته‌اند که پیش از هر اقدامی از سوی کسانی که قصد گمراهی دارند یا ابزارهایی که می‌توانند به تغییر منفی در مسیر زندگی فرزندان منتهی شوند،  اقدامات پیشگیرانه داشته باشیم و باغبانی از گل‌های زندگی را به شایستگی انجام دهیم.

3. فرصت آموزش‌های پیشگیرانه را از دست ندهیم. اکنون که گوشی‌های هوشمند در اختیار کودکان و نوجوانان ما قرار می‌گیرد، فرصت مناسبی است تا آنها را با امکانات ارزشمند دنیای دیجیتال، نحوه استفاده درست از آن به همراه قانون‌های بهره‌وری، داشتن برنامه در استفاده از این فضا، هدفمند کردن ورود به شبکه‌های اجتماعی و آداب گفت‌وگوها و جستجوها بر اساس فرهنگ دینی و ایرانی خود را به فرزندان‌مان آموزش دهیم. 

4. ایجاد رابطه عاطفی خوب و همراه با اعتماد دو طرفه، نسخه اصلی همراهی موفق با فرزندان در دنیای فناوری است. وسیله‌ای مانند تلفن همراه، به خودی خود بد نیست،‌ بلکه زمانی در مسیر تربیت مشکل‌ساز می‌شود که به عنوان مخفی‌گاه یا پناهگاه برای کودکان و نوجوانان نسبت به کمبودهای موجود در زندگی‌شان تبدیل شود. این کمبودها می‌تواند ناشی از ناآگاهی والدین، تامین نکردن نیازهای روان‌شناختی فرزندان و نیز نداشتن اقتدار کافی در این باره باشد. به همین دلیل، پیشنهاد می‌شود والدین پیش از تهیه و واگذاری این امکانات، قانون‌های لازم را با عزیزان خود توافق کنند و همراه با استفاده آنها از تلفن همراه، اطلاعات و مهارت‌های خویش را در این زمینه افزایش دهند. زمانی که قانون‌های مشخص در این باره حکمرانی کنند، از میزان دستورهای والدین کاسته می‌شود و فرزندان با پیامدهای رفتاری خود مواجه می‌شوند، نه امر و نهی تکراری پدر و مادر.

5. برای روزهای پس از آموزش‌های مجازی هم برنامه داشته باشیم. دانش‌آموزانی که به استفاده از چنین امکاناتی خو گرفته‌اند، نمی‌توانند پس از تمام شدن دوره‌های درسی از ما مطالبه گوشی نداشته باشند، پس بهتر است از الان برنامه‌های مشخصی برای استفاده چندمنظوره و درست‌شان داشته باشیم و با فعال کردن تفکر نقاد کنار تفکر خلاق‌شان، از آنها مدیرانی شایسته برای کنترل خویش در چنین موقعیت‌های بسازیم تا نگاه به فناوری را از سرگرمی به استفاده‌های همسو با هدف‌های بزرگ‌شان تغییر دهند. نکته مهم در این باره، غنی‌سازی دنیای واقعی و داشتن برنامه برای برخوردار شدن فرزندان از نشاط و تحرک کافی در زندگی روزمره است تا لذت‌جویی آنها در فضای مجازی خلاصه نشود.

ابراهیم اخوی
روان‌شناس و مدیر مرکز مشاوره ماوا