با هزارتوی طبیعت ایران
چنار دوشنگان، شاهد بالیدن ۱۵ نسل کویرنشینان


تاریخ انتشار : 7-01-1399, 17:44
1
0
e
p
+
-
اندازه متن :
درخت در کویر خشک ایران موجودی بس ذی‌قیمت و از نمادهای مقدس در استان خشک خراسان جنوبی است که اکنون ۱۸ سالی است خشکسالی گریبانش را رها نمی‌کند. بسیاری از درختان استان را خشکسالی به نابودی کشانده اما، درختی بالای تپه بلندی در یکی از روستاهای ما هنوز در برابر بی‌آبی سینه سپر کرده است. بقای این درخت هم که تنها راه آب خوردنش باران‌های موسمی زمستانی است، از عجایب استان ماست. کویرنشینان که ارزش هر درختی را خوب می‌دانند، عقیده دارند، اگر کسی رنج بالا رفتن از تپه را به خود هموار کند و آبی پای درخت بریزد، آرزوهایش برآورده می‌شوند.

مسعود مستقیم فرمانده یگان حفاظت محیط زیست خراسان جنوبی: چناری سربه فلک کشیده در منطقه حفاظت شده درمیان سربیشه در استان خراسان جنوبی نزدیک به هزار سال است ریشه دوانده است و شاهد به بار آمدن و بالیدن و مرگ شاید ۱۵ نسل از اهالی منطقه بوده. تنومند و استوار که در عمر درازش هنوز کسی اصلاحش نکرده. چنار دوشنگان آنقدر مورد احترام است که مردم اعتقاد دارند نباید با اره حرمتش را شکست. کنار بهترین قنات خراسان جنوبی قرن‌هاست پایدار مانده، جایی سرسبز و خوش آب و هوا که هوای شمال ایران را برایتان تداعی می‌کند.

داخل تنه چنار دوشنگان خالی است و تا ۸ نفر را درون خود جا می‌دهد. درخت بی‌نظیر ما جزو آثار ملی و میراث فرهنگی سرزمینمان ثبت شده. مردم محلی اعتقاد خاصی به آن دارند و برای رسیدن به حاجت خود بر شاخه‌های آن دخیل می‌بندند و حاجت که روا شد نخ را از شاخه باز می‌کنند. این نوعی ارادت قلبی و حس احترام به هر نوع مخلوق خدا در طبیعت است. خودم شاهد بوده‌ام که چطور حس احترام و تعلق به این درخت توانسته مشکل‌گشا باشد. برخی این ارادت را به حساب خرافات می‌گذارند، اما این حس را با هیچ منطق زمینی نمی‌توان توضیح داد. مردمی که هنوز زندگی شهری و ماشینی حس انس با طبیعت را از آنها نگرفته، در کنار این درخت بسیار زیبا و ارزشمند آرامشی را در درون خود حس می‌کنند که در شهرها نمی‌توان سراغ گرفت.

درخت در کویر خشک ایران موجودی بس ذی‌قیمت و از نمادهای مقدس در استان خشک خراسان جنوبی است که اکنون ۱۸ سالی است خشکسالی گریبانش را رها نمی‌کند. بسیاری از درختان استان را خشکسالی به نابودی کشانده اما، درختی بالای تپه بلندی در یکی از روستاهای ما هنوز دربرابر بی‌آبی سینه سپر کرده است. بقای این درخت هم که تنها راه آب خوردنش باران‌های موسمی زمستانی است، از عجایب استان ماست. کویرنشینان که ارزش هر درختی را خوب می‌دانند، عقیده دارند، اگر کسی رنج بالا رفتن از تپه را به خود هموار کند و آبی پای درخت بریزد، آرزوهایش برآورده می‌شوند. ما مردمی که در کویر ایران با طبیعت مانوس و نزدیک هستیم صمیمانه باور داریم هر جیزی در این دنیا، چه جاندار یا به ظاهر بی‌جان، حس دارد.سنگ‌های کنار رودخانه دنیایی رازهای کشف‌ و گنجینه در درونشان پنهان است. امروز سنگ‌شناسان می‌گویند هر سنگی خاصیت و حسی دارد مخصوص به خودش. این را ما اما، قرن‌هاست که می‌دانیم. باید به طبیعت پیرامون خود عشق بورزید و با آن زندگی کنید و با آن بیامیزید.

پدربزرگی دارم حدودا ۱۰۰ ساله. تابستان‌ها که درس و مدرسه تعطیل بود و فصل شیطنت، مادرم مرا برای کمک در کار بنایی به پدربزرگ که استادکار خوش‌حساب و ماهری به حساب می‌آمد، می‌سپرد تا هم سرم گرم شود و هم اندک‌ پولی به عنوان مزد برایم بماند. پدربزرگ آخر کار حکم می‌کرد که حتما وسایل را بشویید. وسایل را باید می‌شستیم و به گفته استادکار در سایه خشک می‌کردیم، تا ابزارهامان اذیت نشوند. آن موقع فکر می‌کردم پیرمرد مته به خشخاش می‌زند، حالا می‌فهمم این همان حسی بود، بی‌پیرایه و عمیق که ما امروز به آن احترام به طبیعت و محیط زیست می‌گوییم.
چنار دوشنگان، شاهد بالیدن ۱۵ نسل کویرنشینان


شما منتشر کنید در


مطالب مرتبط


دیدگاه کاربران


ارسال دیدگاه


طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه