0
0
        

می‌گویند دنیا محل گذر است و گذر از آن به قدر چشم برهم‌زدنی طول می‌کشد. چشم باز می‌کنی و می‌بینی به میانسالی و پیری رسیده‌ای. قدیمی‌ها راست می‌گفتند؛ دنیا محل گذر است و نباید به آن دل بست اما می‌توان رهگذری زیرک بود و در همین مجال توشه‌ای اندوخت تا در مکانی که دیگر محل گذر نیست و جای قرار است، خیالت از رضایت صاحبخانه راحت باشد.
جایی جمله‌ای خواندم که در عین سادگی، عجیب دلنشین به نظرم آمد: «خوشبختی مانند تلفن است، اگر دیگران نداشته باشند، به هیچ درد شما نمی‌خورد.» نمی‌دانم گوینده‌اش کیست اما راست می‌گوید. خیلی از ما نمی‌دانیم که آرامش وقتی برای ما آدم‌ها معنی پیدا می‌کند که حمایت کنیم و حمایت شویم. فکر می‌کنیم دنیای امروز طوری پیش می‌رود که لزومی ندارد در آن خود را به دردسر بیندازیم و درگیر مشکلات دیگران شویم؟ خودمان آنقدر گرفتاری داریم که زمانی برای کمک به دیگران نیست. نمی‌دانیم وقتی به دیگران کمک می‌کنیم، حتی به اندازه کمی وقت گذاشتن و نشستن پای درددلشان، احساس تنهایی خودمان هم از بین می‌رود.
دنیا محل گذر اما مکانی ارزشمند است. جایی که در آن می‌توانیم بی‌نهایت خوبی بکاریم و مهر درو کنیم. تن به کسالت و روزمرگی ندهیم و دیدمان را از شعاع چند قدمی‌مان تا کمی دورتر گسترش دهیم. حال دیگری را که خوب کنیم، حال خودمان بهتر می‌شود. کار آسانی نیست اما شدنی است؛ هر چه باشیم، بهتر از منفعل بودن است.
به قول اریک امانوئل اشمیت، نویسنده کتاب خیانت اینشتین، دنیا را آدم‌هایی که مرتکب بدی می‌شوند خراب نمی‌کنند، دنیا را کسانی از بین می‌برند که بدون کوچک‌ترین واکنشی نظاره می‌کنند.
زهراسادات صفوی




مطالب مرتبط

دیدگاه کاربران

ارسال ديدگاه
نام :    ایمیل : 

عکس خوانده نمی شود کد امنیتی :      

کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه فرهنگی ابن‌سینای بزرگ می باشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه




ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام