0
0
        

بچه‌ که‌‌ بودم، کلاه ‌پسرانه‌ سرم می‌گذاشتم و تفنگ دستم می‌گرفتم چون فکر‌ می‌کردم ‌‌پسرها ‌قوی‌ترند و دلم می‌خواست مثل آنها باشم.‌ از بچگی‌ شنیده بودم ‌پسرها شیرند، مَردند و مردها آنقدر قوی‌اند که هیچ‌وقت گریه‌‌ نمی‌کنند. اسم خودم را گذاشته بودم «مونا قوی». از نظر من افسانه سیندرلا مخصوص دخترها بود و دلم نمی‌خواست فکر کنم خوشبختی یک‌ زن فقط کنار شاهزاده کامل می‌شود. آن روزها نمی‌دانستم‌‌ ناخودآگاهم ضعف‌ها‌ و‌ اضطراب‌هایم را با این روش پنهان می‌کند‌، پشت‌ «مونا قوی» بودن. حالا می‌دانم مکانیسم ‌دفاعی‌‌ یک ‌کودک و دنیای ورودی به ‌قلب او، بازی‌هایی است که انجام می‌دهد و من در روزهای کودکی‌ام کسی را‌‌ نداشتم‌ که بتوانم از ترس‌ها و دردهایم به او بگویم. من نمی‌دانستم مونا قوی بودن، اجتناب از واقعیت ضعیف وجودم من است. بزرگ‌تر که شدم هم‌ اسیر خواسته‌های بزرگ‌ترها بودم، خودم‌‌‌ نبودم. پدر و مادرم دوست داشتند پزشک بشوم اما ‌‌نشد (آرزوهای تحقق‌نیافته والدین) و من راهی را انتخاب کردم که‌ در انتهایش بالاخره «دکتر» صدایم بزنند.
در دانشگاه، استادها می‌گفتند‌ تو خیلی جوانی، بهتر است کار با کودک و نوجوان را شروع‌ کنی. با اکراه‌ قبول کردم چون‌ ‌فکر می‌کردم در کار با بزرگسال دکترتر هستم و بیشتر شبیه دختر دوست‌داشتنی‌ مادرم می‌شوم.
یکی از استادانم می‌گفت: «تو به‌ دنیا اومدی که زندگی خیلی از بچه‌ها رو‌ عوض کنی.» خندیدم، من که حتی نتوانستم دختر دوست‌داشتنی‌ مادرم‌ باشم، زندگی آدم‌ها را عوض کنم؟
با تمام این تردیدها، بالاخره دل را به دریا زدم و کار را شروع کردم و روزهای طلایی‌ام با فرشته‌ها می‌گذرد:
- خاله؟
- جانم؟
- اینجا کجاست‌؟
- اتاق بازی و شادی
- تو ‌کی هستی؟
- معلم‌ بازی و شادی (به‌ قول یکی از بچه‌ها‌‌، معلم خنده و ‌شادی)
- بچه‌ها چرا میان اینجا؟
- میان خوشحال و خوشحال‌تر بشن.
- چطوری؟
- آخه من چوب جادویی دارم.
- خاله چوب جادویی مال قصه‌هاست.
- چوب جادویی من‌ قدرت توئه عزیزم. من و تو یک‌ گروهیم. کاری ‌می‌کنیم‌ خوشحالی‌ات زیادتر شه‌ و احساسات‌ بدت کمتر
- خاله مونا، احساس چیه؟
- همونی که از قلبت میاد.
- چه جوری خوشحالی‌مو‌ زیاد کنم؟
- تا حالا هلو رو با هسته خوردی؟
- نه، توی گلوم‌ گیر می‌کنه!
- هسته‌های دلتم‌ (احساساتت) مثل هسته هلو هستند.‌ اگر نریزیشون‌ بیرون، توی‌ گلوت ‌گیر می‌کنن. اون‌وقت دلت‌‌‌ درد می‌گیره. پس باید درباره احساساتت به من بگی.
- آخه من ‌نمی‌تونم.
- من‌ اینجام تا ‌کمکت کنم.
**
- خاله، آدم‌ بزرگ‌ها هم احساس دارن؟
- معلومه که دارن.
- می‌دونستی من دوست دارم ملخ باشم؟آخه ملخ‌ها همدیگه رو ‌‌هیچ‌‌‌وقت ول نمی‌کنند. (کودک طلاق)
- تو دوست‌داشتی مامان و بابات ملخ بودن؟
- اوهوم، اینجوری پیش هم‌ می‌موندن.
**
خاله، ممنون که کمکم کردی ‌دیگه‌‌ از بابام ‌نترسم.‌ من تو‌ رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. بزرگ شدم می‌خوام‌ خاله مونا بشم.
- چرا؟
- آخه به‌‌‌ بچه‌ها کمک می‌کنی.
- کار من سخته‌ها؛ هم شادی داره، هم‌‌ غم
- اما‌ من خاله مونا می‌شم. آخه می‌دونی‌، وقتی ‌‌یک‌ پرنده بالش‌ بشکنه و‌ تو پانسمانش‌ کنی، می‌تونه دوباره بپره. این‌کار بزرگیه (بغض درمانگر)
- خاله کلاسم‌ کی تموم‌ می‌شه؟
- تو‌ دوست داری کی‌‌ تموم‌ شه؟
- تا زمانی که‌ بزرگ شم.
- خیالت راحت، خاله مونا که بچه‌هاشو‌ ول نمی‌کنه. نگران‌ نباش.
- قول؟ (ترس از‌ دست‌دادن)
- قول
**
- خاله، وقتی از مامانم‌ دورم قلبم‌ تندتند می‌زنه (اضطراب جدایی) اگر بره چی؟
- اینو‌‌ سیب‌های‌ کرموی مغزت‌‌ می‌گن!
- سیب‌های کرمو‌ ‌‌دیگه چی‌ان؟
- همون‌ فکرهای بَدَن، همونایی که‌ می‌خوان‌ حال تو ‌رو‌‌ بد کنن اما یه خبر خوب برات دارم؛ زور من و تو از اونا بیشتره. می‌ریم‌ به جنگشون! بتمن شیم‌ یا اسپایدرمن؟
- هالک خوبه، اون‌ قوی‌تره. راستی آدم‌ بزرگ‌ها هم‌ سیب کرمو‌‌ دارن؟
- آره اما گاهی سیب‌های کرموی اونها انقدر بزرگه که نمی‌‌تونیم راحت از بین ببریمشون. (پدر و مادر تغییرناپذیر)
**
در این سال‌ها همیشه حرف استادم توی گوشم بود که می‌گفت من می‌تونم زندگی خیلی از بچه‌ها را‌ عوض کنم اما چند سال که گذشت، به این نتیجه رسیدم که این بچه‌ها هستند‌ که‌ با عشق بی‌انتهایشان‌ آمدند که زندگی من را عوض‌ کنند. عشقی که هیچ‌کس‌‌‌‌ نمی‌تواند از من بگیرد، عشقی بی‌پایان. این روزهای قرنطینه که نمی‌توانم بچه‌ها را از نزدیک ببینم، ‌‌بیشتر می‌فهمم چه جایگاه مهمی تو زندگی من دارند و چقدر جایشان کنارم خالی است. این روزها بیشتر مطمئنم هزار بار دیگر هم که به دنیا بیایم،‌ باز هم معلم خنده و شادی کودکان سرزمینم خواهم شد. هزاران‌ بار خدا را شکر می‌کنم که مهربانی‌هایی خالص و از جنس الماس را ‌‌کشف کردم. من معلم شادی هستم، معلم‌ شادی می‌مانم و معلم ‌شادی‌‌ از دنیا خواهم رفت. کاش توان‌ پانسمان بال‌های شکسته تمام ‌فرشته‌های ‌کوچک را داشته ‌باشم.
‌مونا فلسفی
روان‌شناس کودک و نوجوان، بازی‌درمانگر




مطالب مرتبط

دیدگاه کاربران

ارسال ديدگاه
نام :    ایمیل : 

عکس خوانده نمی شود کد امنیتی :      

کلیه حقوق این سایت متعلق به موسسه فرهنگی ابن‌سینای بزرگ می باشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه




ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام